นิเวศน์เศรษฐกิจท่องเที่ยวเชิงลึก

Poem Class 01

โดย อุเทน มหามิตร 

บรรดาสัตว์สังคมชั้นสูงและชั้นต่ำ

เลิกแสดงสีหน้าอารมณ์ต้อนรับแขก

สมองทั้งก้อนสลายกระแสไฟฟ้าขั้วบวก

รดราดหลอดลมใหญ่ราวกับน้ำตาที่เย็นฉ่ำชื่น

ตกเทลงไปรวมเป็นแอ่งกว้างในถุงกระเพาะ

ซึ่งสามารถขยายความจุได้ไม่อั้น

ปฏิกิริยาเคลือบฉาบเคมีจำเพาะจับตัว

เป็นชั้นบันไดหินปูนทั่วผนังท้องไส้ป่วนปั่น

พยาธิใบไม้ ตัวกลม ตัวแบน แลปากขอ

รีบฉกฉวยช่วงจังหวะวิกฤติครั้งนี้

ป่าวประกาศเป็นแหล่งท่องเที่ยวและมรดกร่าง

ไม่นาน พยาธิต่างชาติไหลมาเทมาไม่ขาดสาย

สร้างสภาพถ่ายคล่อง, เกิดกากอาหารหมุนเวียน, ทัวร์

ห่าแบคทีเรียลง, ไวรัสและเชื้อโรคหน้าใหม่แพร่สะพัด

8เปื้อน เรื่องสั้น ตอน เซ็กซ์

จัดพิมพ์ครั้งแรก สิงหาคม 2554 / จำนวน 150 เล่ม ความหนา 74 หน้า / ราคา 110 บาท

พิมพ์ที่ : ทากเปลือยการพิมพ์

คำนำ

เชื่อเถอะว่า ! ถ้าคุณนั่งเก้าอี้ตำแหน่งบรรณาธิการหนังสือ 8เปื้อน คุณต้องตาตื่น ลุกลน เตะเก้าอี้กระเด็น กระโดดสวบขึ้นไปยืนจังก้าบนโต๊ะ แล้วตะโกนออกมาว่า “ตอนนี้ ต้นฉบับรวมเรื่องสั้นที่เจ๋งที่สุดแห่งศตวรรษอยู่ในมือข้าแล้ว โฮก~ ” ค้างครู่หนึ่ง ก่อนจะทันรู้ตัว

“เซ็กซ์” คือโจทย์ที่โยนลงมาโครม !? มันไม่ใช่ความต้องการของใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันเป็นความต้องการของเผ่าพันธุ์ และสิ่งนี้ นี่มัน ! ราวกับว่าเป็นเรื่องที่กลุ่มคนแปด-เปื้อนรอเขียนมาทั้งชีวิต ฉีดเข้าเส้นImprovise Dark da da ♫ โอกาสทองหล่นทับผู้ติดตามอ่าน 8เปื้อนอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ และคงไม่ใช่เรื่องง่ายซะแล้วที่จะกลับไปขึ้นเตียงหลับนอนกับคู่ขาอย่างแช่มชื่นสวาทสนิทใจเหมือนก่อน

ภายในเล่ม เรียงไปตามเรื่อง ซึ่งตั้งใจจัดเป็นหมวดหมู่ดูวิชาการพิลึก เปิดเรื่องด้วยเซ็กซ์ลึกลับ วิตถาร หลอนเลียดูดและงดงามรูทวาร ซ้อนภาพ Surrealism เคลือบคลุมบรรยากาศเฉพาะ ขับเน้นอาการหน่วงในความมืดแทบคลั่ง ฉะนั้นกุมก้อนหัวใจที่ขยาดแขยงนั้นไว้ให้ดีหากเริ่มอ่านเรื่องสั้นของทศพล กับนฆ ปักษนาวิน จากนั้นถ่อกระโจนเข้าสู่เซ็กซ์ที่จุดสุดยอดถูกทำให้ด้อยค่า เพราะบาดแผล โรคเรื้อ สภาพจิตนั่นต่างหากคือจุดสุดยอดที่หลั่งซ้ำหลั่งซ้อนในชีวิต ลอกบาดแผลแห่งความทุเรศ อยากจะอ้วก เลอะและเละในเรื่องสั้นของวิวัฒน์ กับตวงพร ตลบหลังด้วยเซ็กซ์สนองบทพูดอย่างเหนือชั้น โหมดอารมณ์กระอักอาการจริตจะก้านส่อน้ำเสียงเสียดวิธีการเล่า ใช้ฉากเพียงฉากเดียว ไม่เสียเวลาจัดแสง ในเรื่องสั้นของเฮีย กับ i8 จวนจบเล่มแล้ว กรุณารูดซิปลง เข้าหมวดหมู่สุดท้าย ไม่ง่ายแต่ฮั้วโฮะได้น้ำขุ่นๆ นั่นคือเรื่องสั้นของอุเทน กับอดิศักดิ์ มันคือเซ็กซ์ที่เสียบทำลายศีลธรรมเสียป่นปี้ ขัดจารีตบารมีบ่มเพาะอันดีงามซึ่งสั่งสมมานมยานนานยาว ต้องนับถือว่าเป็นงานเขียนตกมันมั่วนิ่มสิ้นดี แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อรวมทุกๆ หมู่เหล่าเป็นหนึ่งใจเดียวกัน และแหกขาสไลด์ลงจากหอคอยงาช้างโดยพร้อมเพรียง ดูสิ ! ดูมันช่างเชิดหน้าชูตา 8เปื้อนเล่มบางๆ เข้าไปใหญ่

กราบเรียนผู้อ่านแปดเปื้อนที่รักทุกท่าน บุคคลนามว่า i8 ชื่อแสยะเหมือน ipad ที่ขยันแข่งออกรุ่นใหม่ไม่จบไม่สิ้นนั้น หาใช่นามปากกาไฉไลใหม่ถอดด้าม—เซ็งเอว ! เลิกเล่นลิ้นดีกว่า ความจริง i8 ก็คือนักเขียนรับเชิญผู้ยินยอมเปลื้องตัวอักษรเปลืองหัวร่วมแปดเปื้อนไปกับเรา อะแฮ่มๆ 8เปื้อนฉบับนี้ มีความยินดีล้นปรี่ ที่ได้รับเกียรติ จากนักเขียนรับเชิญ อุรุดา โควินท์ …รู้สึกขอบคุณจริงๆ

ถึงไหนแล้ว ! ขอนำเข้าหมวดวิชาการอีกสักนิดหน่อย ถามว่า ทำไมต้องถึงจุดสุดยอด? ตอบทันทีว่า เพื่อพิชิตขีดจำกัดภายในตัวเอง มักง่าย ลอกคำตอบนักปีนเขาแบบนี้ไม่ถูกต้องซะทีเดียว จุดสุดยอดคืออะไรกันแน่ ?!เหมือนมีเพลโตสักสิบคนโพลงขึ้นว่า Whatis art? จุดสุดยอดคืออะไร? คำถามมีค่าอย่าทิ้ง คำตอบในจุด สุดยอดเดียวกันย่อมอุดมไปด้วยความหลากหลายทางอารมณ์-ความคิด-ความอ่าน-ความใคร่ ฯ ไม่ควรด่วนสรุปสากลเซ็กซ์ เพราะเป็นการซ้ำเติมต้นไม้กระดาษ ถือว่าสบประมาททางนิเวศวิทยาอย่างบ้องตื้น

สัมพัทธภาพสอดใส่ในมิติของเซ็กซ์ มากเทียบเท่ามิติกาลอวกาศ คร่อมกฏแรงพื้นฐาน ควบเซ็กซ์ระหว่างอนุภาคสสาร ข้ามพ้นฟิวชันเซ็กซ์ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์กระซิบกระซาบวงใน และหากตัดช่องว่างมิติแต่พอตัวเพื่อกล่าวให้ถึงที่สุดคือ เซ็กซ์นำสู่ไปความเป็นอมตะในเชิงไร้แก่นสาร หรืออาจอุปโลกน์เซ็กซ์คือโลกคู่ขนาบพระนิพพานที่ละทิ้งการยึดติดตัวตนนี่เอง ช่างน่าฉงน

“ความรู้เรื่องเซ็กซ์สำคัญน้อยกว่าจินตนาการว่าด้วยเซ็กซ์” รูปประโยคที่สมบูรณ์เป็นแบบนี้! ไอน์สไตน์มีปัญหาเกี่ยวกับการพูดมาตั้งแต่เด็กจริงๆ นั่นแหละ

สุดท้ายนี้, ถ้าคุณตื่นต่อสิ่งเร้าได้ง่าย ใช่ มันกระตุ้นเราทั้งวันทั้งคืน โฆษณาการยั่วคลึงเต็มไปหมด โมะจนเกิดสับสน ไม่รู้จะช่วยตัวเองให้เสร็จต่อเนื่องยังไง ฉะนั้น, เปรอะไปด้วยกันในความแตกต่างที่ชวนแตกตื่นนี้เถิด ปลดซิปเขรอะสนิม รูดอ้าซ่าซักที ไม่ว่าของสำคัญของคุณจะใหญ่หรือเล็ก กว้างหรือแคบ เสื่อม ติดโรค รอเฉือน เฉือนไปแล้ว แต่ง-เติม เพิ่มอะไหล่ ฯลฯ ไม่ว่ายังไง ควักมันออกมาท้าทายยุคสมัย แหวกหว่างขาสังคมที่เหวี่ยงวนอารมณ์ความรู้สึกเราเนิ่นนานจนทำให้เซ็กซ์อุดมด้วยอคติ ปากว่าตาขยิบ มือถือสากปากถือศีล กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง น้ำคร่ำท่วมปาก มือไม่ชักอย่าเอาจู๋ราน้ำ อะไรทำนองนั้น ถามจริงๆ คนรุ่นคุณสอดใส่แช่คาไว้มานานแค่ไหนแล้ว เย็นชืด หด ชาด้าน หรือรู้สึกอย่างไรบ้าง บางทีคุณอาจคิดถึงไวอากร้าๆ ๆ แต่เดี๋ยวก่อน ! จริงแท้แน่นอนว่า 8เปื้อนทั้งเล่ม ปราศจากเชื้อภูมิคุ้มกันผ่องแผ้ว เช่นเดียวกับการถึงจุดสุดยอดเป็นเรื่องที่เราให้ความสำคัญน้อยพอๆ กับความสะอาดสะอ้าน

หมายเหตุ เมืองใหม่, สถานีที่อยู่ระหว่างสถานีหนึ่งกับอีกสถานีหนึ่ง : ทศพล บุญสินสุข / มหรสพสอดใส่ :นฆ ปักษนาวิน / อายแสงนีออน, รอยแผลเป็น : วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา / ระยะอนันต์บนปากอ่าว, เอากับขี้: ตวงพร ปฏิปทาพานิชย์ / แรงจี : เฮีย / ต้อง A เท่านั้น : i8 -อุรุดา โควินท์ / เข้า, เป็นเลิศที่สุดอับอาย : อุเทน มหามิตร / นิพพานังสังวาสยสูตร : อดิศักดิ์ ด่านพิทักษ์

8เปื้อน เรื่องสั้น ตอน เหยื่อ

Flash Fiction : I D
คำนำ : บรรณาธิการ 8เปื้อน

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่มาตุภูมิแห่งความแปดเปื้อน ยากใครเสมอเหมือน ร่วมผจญภัยไปกับสิ่งที่ถูกปลูกฝังมาแต่อ้อนแต่ออด เพื่อปลดแอกปัญญามรณาลึกลับภายในตัวคุณ" สาบานได้ว่านี่ไม่ใช่ประโยคเปิดสำหรับ 8เปื้อนเล่มแรก

มันเกิดขึ้นเร็วมาก เรื่องก็คือมีคนมารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เขียน Flash Fiction หรือเรื่องสั้นขนาดสั้น มีการตั้งโจทย์ให้เขียนกันอย่างเมามัน มีการชักชวนกันอย่างตูมตาม ต่อมาไม่นานก็ค่อยๆ เงียบ นิ่งค้างกรอบกระด้างเหมือนปลาตากแห้ง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในโลกโซเชียลเน็ตเวิร์ค แต่เดี๋ยวก่อน! กระแสการเขียน Flash Fiction ที่เกิดขึ้นก่อนนั้นยังคงลุกลามตามฟังก์ชั่นใหม่ๆ ต่อไปไม่หยุด

ขณะเดียวกัน อย่างเงียบๆ มีคนมาร่วมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เขียนสิ่งเดียวกัน แต่ไม่ยอมยึดกรอบโครงสร้างดั้งเดิมและอุตริเฉพาะเจาะจงเจือมวลมืดของสารพิษปนเปื้อนบางอย่างลงไป กลายเป็น Flash Fiction: Improvise Dark da da ♫ จังหวะ 2 เสียงพ่วงท้ายนั้นเป็นอาการฮัมเพลงไม่ผิด โดยรวมรูปแบบก็ไม่ต่างกัน มีโจทย์ให้เขียนอย่างเมามัน มีการชักชวนกันอย่างตูมตาม แต่ยังไงไม่ทราบชัด อาจด้วยแรงที่ถูกกระทำ ถูกเสี้ยม ถูกกดหัวคิดไว้ กระตุ้นผสมสาร พิษดังกล่าว คนกลุ่มนี้ก็เริ่มผิดแผกแปดเปื้อนคล้ายอมนุษย์แต่ไม่ถึงกับกลายพันธุ์มีพลังวิเศษใช้ลูกตายิงเลเซอร์ได้ พวกเขาแค่เขียนหนังสือ แต่เดี๋ยวก่อน! หนึ่งในคนกลุ่ม นี้ คิดว่าควรเอาเรื่องสั้นพวกนี้รวมเล่ม ออกเป็นหนังสือ จำกัดจำนวนพิมพ์ วางขายเฉพาะบางร้าน แล้วเก็บเงินไปหิมาลัย ประเทศอินเดีย

คนที่คิด ไม่ใคร่ครวญให้รอบคอบ ภาระหนักอึ้งจึงตกเป็นของเขา ยากหลีกเลี่ยง แน่นอนว่าเขาทนขายขี้หน้าเล็กน้อยกับการรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการเล่ม เขาถูกเรียงคิวเปิดซิงโดยกลุ่มคนแปดเปื้อน เขาหัวหมุนในบางเรื่องที่ได้อ่าน จนเกิดอาการดัดตนข่มท่าน กำชับไม่เป็นภาษาว่าแต่ละคนจงปรับไปที่โหมดดาร์กของตนก่อนแล้วค่อยลงมือเขียนส่ง ไม่งั้นไม่ให้ผ่าน และโดยไม่ทันระวังตัว เขาเริ่มท้องเสีย ติดเชื้อเรื้อรังในกระเพาะลำไส้

8เปื้อนเรื่องสั้นเริ่มเป็นจริงเป็นจัง มันมีแนวทางแต่แรก แต่ไม่ชัดเจน กลุ่มคนที่เขียนส่งบ้างบ้าพลัง บ้างยังมึนงง มีบ้างยังขัดเขิน ไม่ยอมเปลืองหัวเกลือกกลั้วแปดเปื้อนจน สมองเกิดระงับคำสั่งชั่วคราว ต้องเร่งบำบัดโดยการขูดรีดการเขียนซะใหม่ ทั้งหมดก็เพื่อคนริอ่าน8เปื้อนจะต้องจำทนแปดเปื้อนตัวอักษรของอมุษย์ทั้ง 8ไปจนหมดเล่ม

มันไม่ใช่แค่นั้นสิ! การควบเน้นแนวทางของ Flash Fiction: Improvise Dark da da ♫ ได้ส่อสันดานว่ามันเป็นอะไรที่ไม่น่าพิศวาสชาตินิยม ถ้าอ่านแล้วยิ้มมันย่อมไม่ใช่ยิ้มประทับพิมพ์ใจ คือ มันไม่น่ารักหรอกแต่มันก็น่ารักในทำนองตอแหลแหลกลาญ เสแสร้งสุดลิ่มทิ่มประตู ถ้ามันจะนุ่มนวลนั่นก็ซ่อนอำมหิตมากทีเดียว ไม่ผิด! มันอวยเสรีภาพแต่หน่วงหนักในปมลึกของตนเอง 8เปื้อนมันเป็นหนังสือที่คนอ่านแล้วไม่น่าจะรู้สึกร่มเย็นเป็นสุขปลาดุกฟูอะไรอย่างนั้น พอทีเถอะ! เอาเป็นว่ามันเป็นเครื่องมือผ่าตัดที่หม่นมืด และแผลนั้นก็เรื้อรังมาเป็นชาติ

สืบเนื่องด้วยกลุ่มคนแตกต่างทางความคิดย่อมมีความแปดเปื้อนต่างรอยตำหนิ อันประกอบไปด้วยวิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา, อุเทน มหามิตร, ตวงพร ปฏิปทาพานิชย์, อดิศักดิ์ ด่านพิทักษ์, นฆ ปักษนาวิน, ทศพล บุญสินสุข, เฮีย และ i8 ความน่าสนใจคือทุกคนห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ และ เข้าเรื่องเสียที 8เปื้อนเล่มแรกนี้โจทย์คือ "เหยื่อ" ไม่ขออธิบายได้ไหม ยังไงซะ ความจริงก็คือเหยื่อ หนีไม่พ้น

"โขกสับเรื่องสั้นที่แปดเปื้อนเหล่านี้ด้วยการอ่านมันซะ ชีวิตคุณสะอาดผุดผ่องนักหรือไง อย่าบอกนะว่าคุณอยู่ร่วมในสังคมตอแหลไม่เป็น มองดูตัวเองสิ มีเมืองใหญ่ขังอยู่ภายในร่างคุณ ระบบสาธารณูปโภคบีบอัดยัดเยียด ยัง ! ยังไม่พอ ยังไม่พอ!" ยินดีต้อนรับเข้าสู่ความแปดเปื้อนอันเป็นปกติสุขที่สุดของเรา

8เปื้อน : เรื่องสั้น / วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา, อุเทน มหามิตร, นฆ ปักษนาวิน, ทศพล บุญสินสุข, อดิศักดิ์ ด่านพิทักษ์, ตวงพร ปฏิปทาพานิชย์, เฮีย, i8 / บรรณาธิการ, ปกและรูปเล่ม : อุเทน มหามิตร / พิสูจน์อักษร : 8 / จัดพิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม 2554 จำนวน 150 เล่ม ความหนา 60 หน้า ราคา 100 บาท / พิมพ์ที่ : ทากเปลือยการพิมพ์

William Blake

- the visionary poets all get in no matter how mad they were:
William Blake died on Aug. 12, 1827 - impoverished, considered eccentric, if not a lunatic by his contemporaries, and with all of his writings languishing in obscurity…

To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour.

earth song

ผมเห็นว่า มีเพลงที่แต่งเพื่อโลกของเรา อย่างทรงพลัง และถือว่าราชาเพลงป็อบเป็นผู้ร้องก้อง ! เมื่อหลายปีมาแล้ว แต่ผลก็คือ.. สภาวะโลกร้อน ไม่ได้หยุด หรือช้าลงเลย--เร็วขึ้นซะมากกว่า ระบบ ทุน หรือโครงสร้างอำนาจต่างๆ ยังเขมือบกลืนกินแทบทุกสิ่งมากขึ้น--โดยเฉพาะในจีน) ปีก่อน เมืองไทย เป็นเจ้าภาพในการประชุมเรื่องสิ่งแวดล้อมโลก แต่รัฐบาล(ผู้นำ)ไม่สนใจหรือจริงใจ กับเรื่องนี้ สิ่งแวดล้อมแปรเป็น แหล่งท่องเที่ยว หรือวัตถุดิบในการผลิตเม็ดเงินให้วิ่งลื่น... ไม่รู้เหมือกัน..ในมุมของเรา ผมเองพยายามผลาญทรัพยากรให้น้อยที่สุด และอยู่ได้ ไม่รู้เหมือนกัน จะให้มนุษย์ส่วนใหญ่เห็นความป่วยไข้ของบ้านที่เราอาศัยอยู่อย่างไร เสียงของคนที่ตายไปแล้ว เพลงที่ร้องก้องดังระเบิดก็ไม่ปลุกให้ตื่นได้.. .. .. Earth song เนื้อ เพลงต้นฉบับและคำแปล What about sunrise What about rain What about all the things That you said we were to gain What about killing fields Is there a time What about all the things That you said was yours and mine เกิดอะไรขึ้นกับรุ่งอรุณ ลมฝนหายไปไหน เกิดอะไรขึ้นต่อสิ่งที่คุณเคยบอกว่าเราได้เก็บเกี่ยวด้วยกัน เกิดอะไร ขึ้นกับทุ่งสังหาร ยังพอมีเวลาเหลือไหม เกิดอะไรขึ้นต่อสิ่งที่คุณเคยบอกว่าเป็นทั้งของคุณและของผม What have we done to the world Look what we've done What about all the peace That you pledge your only son What about flowering fields Is there a time What about all the dreams That you said was yours and mine เราทำอะไรลงไปกับโลกใบนี้ ดูสิ่งที่เราทำเถิด เกิดอะไรขึ้นกับสันติภาพที่คุณเคยสัญญาไว้ต่อบุตรของพระเจ้า เกิดอะไร ขึ้นกับสวนดอกไม้ที่งอกงาม ยังพอมีเวลาเหลือไหม เกิดอะไรขึ้นต่อความฝันทั้งหลายที่คุณบอกว่าเป็นทั้งของคุณและของผม I used to dream I used to glance beyond the stars Now I don't know where we are Although I know we've drifted far ผมเคยมีความฝัน ผมเคยเฝ้ามองออกไปไกลเกินดวงดาวในอวกาศ ตอนนี้ผมไม่ รู้แล้วว่าเราอยู่กันที่ไหน แต่ผมรู้ว่าเราหลงทางกันมาไกลเหลือเกิน Did you ever stop to notice All the blood we've shared before All the children dead from war Did you ever stop to notice This crying Earth this weeping shores คุณ เคยหยุดสังเกตดูสักครั้งไหม มีเลือดกี่หยดที่เราต้องหลั่งไปในอดีต มีเด็กกี่คนที่ต้องตายจากสงคราม คุณเคยหยุดสังเกตดูสักครั้งไหม พิภพ กำลังกรีดร้อง ทุกชายฝั่งกำลังร่ำไห้

ยาพิษ

เธอรู้ดีว่า

เขาดื่มยา

ผสมพิษ

30 นาที

ดาวโลกแห่งนี้

จะไม่มีเขาอยู่

แต่ความหลัง

เกี่ยวกับเขา

คงวนเวียน

สักระยะ...

เขาลุกขึ้น

ยืนพิงประตู

จุดบุหรี่สูบ

หันบอกเธอ

“ 2 - 3 วันนี้

ผมจะหายไป

สักพักนะ ”

เธอหันควับ

ส้อมหล่น

กระทบพื้น

“ หมายความว่าไง

คุณจะไปจากฉัน

ใช่ไหม...”

เธอวางถ้วย

ก้มเก็บส้อม

“ ..เปล่า

เพียงแต่ผม

เกลียดตัวเอง ”

เธอหยุดนิ่ง

ระโรยหายใจ

หยดน้ำตาไหล

ร่วงกระทบส้อม

กระรอกบิน

ถาร่อนบนกิ่งสน

ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง

นกผีกระวีกระวาด

ตามล่าเงาเหยื่อ

“ บางที ผม..

อยากจะหาย

ไปจากโลกนี้

บางที คุณ..

ไร้ความหมาย

สำหรับผม สิ้นดี

รู้ไหม คือ..

ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม

ผมถึงไม่มีความสุข

เวลาที่เรา..

อยู่ด้วยกัน ”

เธอลุก

นั่งฟุบ

บนเก้าอี้

หันหลังให้เขา

นิ้วลูบปลายส้อม

หน้าต่างชั้นบน

ไหวลมตีกระทบ

โครงกรอบที่ผุเก่า

เขาทิ้งบุหรี่

เหม่อเงาทิวสน

หัวใจเต้นช้าลง

แว่วเสียงกระรอก

เล็ดลอดกรงเล็บ

ร่อนชนหน้าต่าง

คอหักร่วงกระทบ

แขวนค้างขอบบน

ของประตู