ใครจะไปยกมือขึ้น ตอน ขัวพญามังราย

ใครจะไปยกมือขึ้น ตอน ขัวพญามังราย
อยากเห็นคนเชียงรายมีความสุข ^^
บี วลี และจุ๋ม ถ่ายทำกันอย่างสนุกสนาน

ใครจะไปยกมือขึ้น ตอน กล้าๆ กลัวๆ

ตอนเราตัวเล็กๆ อยู่ชั้นประถม พี่เลี้ยงเปิดดูวิดีโอ เราเล่นอยู่ใกล้ๆ ก็เลยนั่งดูด้วย
เป็นหนังลึกลับฝรั่ง พากษ์ไทย เด็กผู้หญิงตัวเล็กกว่าเราตอนนั้นหน่อยนึงแสดงนำ
เธออยู่ในคฤหาสถ์หลังใหญ่ มีโทรศัพท์ของเล่นที่มักจะดังกริ๊งงง เวลาที่เธออยู่คนเดียว
แรกๆ เด็กหญิงตกใจและลังเล แต่หลังจากนั้น ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง เธอจะยกหูโทรศัพท์ขึ้น แล้วพูดว่า "ฮัลโหล..แม่มดเหรอคะ"
เราชำเลืองมองโทรศัพท์ทั้งของจริงของเล่นอย่างไม่วางใจตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เวลาที่ความกลัวก่อตัว มันจะเริ่มแผ่จากกระดูกสันหลัง วาบไปตามแขนขา ขนหัวลุก พลันจิตใต้สำนึกก็ประมวลผลอย่างไวว่าจะทำไงต่อดีหรือไม่ทำอะไรเลยดี
หนักเข้าอาจกระสับกระส่าย กินไม่ได้นอนไม่หลับ พูดไม่รู้เรื่อง หน้าตาเลิ่กลั่ก แฝงไปด้วยความวิตกกังวล

การเตรียมงานแฮนดี้อินดี้ ดำเนินไปได้กว่าสองเดือน เรามีหน้าที่ติดต่อประสานงาน ประชาสัมพันธ์และวางกิจกรรม
แต่ก่อนที่จะถึงวันงานเพียงสองอาทิตย์ เรามองเห็นงานล่มอย่างไม่เหลือดีรออยู่ตรงหน้า
งบประมาณดูจะได้แหล่ไม่ได้แหล่ ทีมงานเด็กๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว สถานที่จัดงานถูกแย่งไป การประสานงานห่วยแตก ฝืนจัด ก็มีแต่จะล่มเท่านั้น
แล้วเราก็นึกอยากยกเลิกมันไป ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำอะไรต่อ ไม่ต้องเสี่ยง ยุติความกลัวลงซะอย่างนั้น

พี่ที่พาเราขึ้นกระเช้าไปไม่เร่งไม่ฝืน รอให้เราทำใจและให้สัญญาณ เราก้มมองด้านล่างรอบๆ เกือบเที่ยงแล้ว แดดร้อนจัด ผู้คนบนถนนจอดรถนิ่ง แหงนมอง
นึกภาพตอนตัวเองละลิ่วออกไป ช่างเวิ้งว้าง เคว้งคว้าง ไร้ที่ยึดเกาะใดๆ สองขาไม่ขยับ สองมือยึดราวแน่น เสียงทีมงานข้างล่างเชียร์ให้กระโดด กล้องวิดีโอจับภาพ

ถ้าเราตัดสินใจจะจัดต่อ ต้องรับมือกับการรวบรวมน้อง วางแผนใหม่ บริหารงบประมาณ เตรียมตอบคำถาม ฯลฯ
งานปีที่ผ่านมาจัดได้น่ารักอบอุ่นเหลือแสน ถ้าเราทำงานปีนี้ห่วย ก็เสียหน้า อายคนอื่นเค้า ทำอะไรก็ไม่ทัน ประสานงานไม่ได้เรื่อง
เสียงเชียร์จากที่มืดบอกเบาๆ ว่าทำเถอะ เรากำลังสร้างความสุขให้ผู้คน สร้างสันติภาพให้เกิด เราทำลังทำงานท้าทาย พัฒนาศักยภาพ

หลังจากนั้นเวลาถูกทิ้งให้ทำการบ้าน ดูการ์ตูน เล่นตุ๊กตากระดาษ หรือทำอะไรอยู่คนเดียว เราจะทำไม่สนใจโทรศัพท์
รู้ ว่ามันมีอยู่แค่ในหนัง และโทรศัพท์ที่ไม่ได้ต่อสายโทรศัพท์จริงๆ จะมีใครโทรมาได้ยังไง
แต่หลายทีที่เงยขึ้นมอง แล้วคิดไปต่างๆ นานา จินตนาการว่ามีเสียงดังกริ๊งงง แล้วเราจะรับหรือไม่รับดี แต่แค่คิดว่าได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ก็ขนลุกซู่

ขึ้นมาถึงนี่แล้ว จะนั่งกระเช้ากลับลงไปก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ขึ้นมาถึงนี่แล้ว
กลุ่มคนที่จอดรถมองเพิ่มขึ้น บางคนโบกมือให้ รู้สึกตุ้มๆ ต่อมๆ มาดูกายกรรมละครสัตว์รึไงไม่ทราบ

ที่สุดแล้วก็ไม่มีใครอยู่กับเราซักคน
เวลาที่ต้องเผชิญกับความกลัว เวลาที่ต้องรวบรวมความกล้า
ไม่มีใครขอให้มา ไม่มีใครเชียร์ ไม่มีใครห้าม

หันไปบอกพี่ที่จับเชือกอยู่ข้างหลัง "หนูจะหลับตา แล้วพี่ช่วยผลักหน่อยนะ"
ว่าแล้วก็ขยับเท้าให้ยื่นออกไปจากแท่นกระเช้า ปล่อยมือจากราว กอดอก หลับตา พี่ผู้ชายแตะมือที่ไหล่ทั้งสองข้าง
"พร้อมนะ"
"ตายก็ตายนะพี่"
"ครับ ไม่ตายหรอก"
กลั้นหายใจ อยู่กับความมืดใต้เปลือกตา รู้สึกถึงแรงผลักจากไหล่ทั้งสองข้าง
สันหลังร้อนวาบ เรากำลังจะหล่นลงไปที่หนองน้ำข้างล่างนั่น
จะฝืนแรงก็ได้ จะบอกให้หยุดก็ได้ เอนตัวไปข้างหน้า สูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรง
แล้วตัวเราก็ลอยละลิ่ว

งานแอนดี้อินดี้เป็นไปตามคอนเซ็ปท์หลัก น่ารัก อบอุ่น ทีมงานร่าเริง ถ่ายรูปสนุกสนาน มันคือผลจากการตอกตะปู เจาะสว่าน
เดินประชาสัมพันธ์กลางแดดร้อนและทุกขั้นตอนเตรียมงาน ผู้คนยิ้มแย้ม เดินกันเบียดเสียด พ่อแม่ลูกจูงมือกัน
เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊ก เสียงหัวเราะจากกลุ่มเด็กที่เล่นโดดยาง เสียงเพลงบนเวที กลิ่นอดีตคุกรุ่น

ดูจากวิดีโอ ท่ากระโดดของเราไม่งามนัก แต่การได้เคลื่อนไหวตามแรงเหวี่ยงของเชือก เล่นกับลม มันอิสระ โล่ง ปลอดโปร่ง สะใจ

งานแฮนดี้อินดี้ราบรื่น มีปัญหาบ้าง แต่เราก็แก้กันได้ตามกำลัง
ตัดสินใจแล้วก็แค่ลุยต่อให้จบ ตายก็ตาย

เชือกห้อยต่องแต่ง พี่ทีมงานด้านล่างยื่นไม้ให้จับ เพื่อดึงตัวเราเข้าฝั่ง
ได้ยินประโยคแรกจากพี่ที่แกะเชือกจากข้อเท้าให้ "เป็นไงมั่ง"
เราหน้าตาตื่น ยิ้มร่า
"ขออีกทีได้มั้ยพี่".

ใครจะไปยกมือขึ้น ตอน หาดจันทร์เสี้ยว

อากาศที่หมอชิตอบอ้าวแม้ฟ้าจะยังไม่สว่างดี
ฉันยืนนิ่ง สายตาเพ่งมองป้ายเหนือช่องขายตั๋วรถสายใต้ เพื่อนที่นั่งรถมาด้วยกันกวาดสายตาไปรอบๆ
"จะไปจริงดิ"
"อือ.."
ตอบโดยไม่ต้องคิด
ไหนๆ ก็ต้องมาอยู่เฉยๆ ตั้งสามวันเพื่อรอทำธุระ
ฉันเลยตัดสินใจง่ายดายที่จะหักหลบออกจากเมืองกรุงที่ฉันไม่ค่อยชอบหน้าไปเถลไถลที่อื่นก่อน

รู้สึกตัวอีกครั้ง ฉันกำลังนั่งฟังเพลงอยู่บนรถทัวร์ที่มุ่งหน้าไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ไม่ทันเย็น ฉันก็ถึงปลายทาง
และก่อนที่ฟ้าจะมืดลง ฉันทันจับเฟอร์รี่รอบสุดท้าย ข้ามไปเกาะพงัน
เคยอ่านเจอบ่อยๆ ว่าผู้คนมักจะไปทะเลเมื่อรู้สึกผิดหวัง
บ้างว่าไปเพื่อให้น้ำทะเลชะล้างใจ บ้างว่าไปเพื่อให้ลืมเรื่องราวข้างหลัง
บทเพลง กวี ละคร ต่างก็มีทะเลเป็นฉากหลังแห่งความเศร้าสร้อยและเยียวยา
แต่การตัดสินใจของฉัน ไม่ได้เกิดจากเหตุผลใดๆ เหล่านั้น

เช้าวันต่อมา เมื่อหามอเตอร์ไซค์ได้ ฉันกางแผนที่หมายจะขี่สำรวจให้รอบเกาะ
แต่แสงแดดหน้าร้อนโลมเลียผิวชั้นแรกจนฉันอยากเพียงนั่งพักรับลมเย็นๆ เท่านั้น
ฉันเลี้ยวรถเข้าข้างทาง ฝ่าพงหญ้ารกๆ เห็นมีร่องรอยการบุกรุกอยู่บ้างแล้ว
จอดมอเตอร์ไซค์หลังหินก้อนใหญ่ มองเห็นทะเลอยู่เบื้องล่าง เดินลัดเลาะไปตามทางเท้าเล็กๆ จนสุดทาง
ฉันต้องลุยคลื่นทะเลระดับเข่าเพื่อเบี่ยงหลบก้อนหินก้อนใหญ่ที่ทำตัวเป็นผนังกั้นห้องบนชายหาด
เพื่อจะได้พบว่าอีกฟาก คือหาดทรายสีขาวเล็กๆ คล้ายจันทร์เสี้ยว ห้อมล้อมด้วยโขดหิน เถาวัลย์ และต้นไม้ กิ่งไม้แผ่คลุมร่มรื่น ลมพัดเย็น
เป็นที่ๆ ดีที่สุดที่ฉันค้นพบ

ฉันปืนขึ้นไปนั่งบนโขดหิน แบตเตอรี่เครื่องเล่นเอ็มพีสามอ่อนลง ฉันถอดหูฟังออก วางมันข้างๆ ตัว
มองออกไปข้างหน้า ทะเลก็คือทะเล กว้างๆ เวิ้งว้าง แสงแดดกระทบระรอกคลื่นเกิดเป็นประกายระยิบ

ฉันมั่นใจว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ยากมากในชีวิต
ฉันไม่รู้วิธีจัดการกับความสัมพันธ์ ไม่เข้มแข็งพอที่จะเลือกวิถีการดำรงอยู่ของตัวเอง
แย่ที่สุดคือฉันไม่เคยแน่ใจว่าฉันคือใคร และเกิดมาเพื่อทำอะไรบนโลกใบนี้
แล้วฉันก็นึกถึงการมาทะเลของตัวเอง
หรือจริงๆ แล้ว ฉันเพียงต้องการหลบลี้หนีหน้าเหมือนที่ใครเขาทำกัน

ทอดมองทะเลเงียบๆ
ฉันรู้สึกหงอยเหงา อ่อนไหว ในขณะที่ทะเลสงบนิ่ง ราบเรียบ ผืนน้ำกว้างขวางมั่นคง
ทะเลจะยังอยู่เป็นทะเลไม่ว่าฉันจะจบชีวิตแล้วหรือไม่ ทะเลไม่ใส่ใจการดำรงอยู่ของฉันหรอก
ยิ่งนึกถึงเรื่องราวในใจแล้วทดท้อ อยากกลับไปสู้ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องสู้กับอะไร
เพราะแบบนี้ไง ฉันจึงเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว
ร้องป่าวในใจว่า โลกนี้จะหมุนยังไง ฉันก็ไม่แคร์

ฉันไม่ยอมให้ใจอ่อนโยนกับธรรมชาติมากนัก
ทะเลสวย หาดสวย ภาพตะวันลับขอบฟ้ายังคงดึงดูดสายตาอย่างที่ทุกคนรู้
แต่ธรรมชาติต่อฉันเวลานี้ เป็นเพียงแค่พื้นที่ ที่ทำให้ฉันรู้สึกสะใจ
เพียงเพราะทะเล ห่างไกลจากหุบเขา
ห่างไกลจากที่ๆ ฉันจากมา
ฉันแค่น้อยใจป่าเขา จึงผละออกมาอ้อนคลื่นเค็มๆ

นั่งนิ่งเงียบงันอยู่อย่างนั้น
จนเมื่อแสงสีทองฉาบทั่วผิวน้ำ ที่สุดขอบทะเล ริ้วเมฆเป็นสีส้มและชมพู
ฉันออกเดิน ทิ้งเพียงรอยเท้าไว้บนหาดจันทร์เสี้ยว
คลื่นทะเลสูงกว่าเข่าเมื่อฉันเบี่ยงหลบหินก้อนใหญ่อีกครั้ง

...

สุดท้ายแล้วฉันก็พาหัวใจดวงเดิมกลับเชียงราย
สถานการณ์เดิมๆ ชวนอึดอัดยังคงอบอวล ไม่จางหาย
ฉันก็ยังเป็นฉันคนเก่า
แต่คราวนี้ ฉันบอกได้ว่าฉันต้องการอะไร

ฉันนึกพอใจที่ตัดสินใจไปทะเล.

ใครจะไปยกมือขึ้น ตอน เส้นทาง โดย Be Phumirat

เมื่อวานตอนเย็น
ฉันจูงจักรยานออกนอกบ้าน
ทันทีที่ล้อแตะฟุตบาท ตูดอยู่ประจำที่ สองขาก็ออกแรงถีบเคลื่อนมวลสารไปตามขอบถนน
อยู่บนจักยานที่กำลังเหาะไปตามจังหวะน่อง ลมพัดเย็น
ถึงไม่ได้ปั้นหน้ามีความสุข แต่ฉันก็สุขอยู่เองในใจ


ขี่สวนคุณลุงที่สวมเสื้อเชิ้ตเก่าๆ สะพายถุงย่ามกลับบ้าน
คุณน้าคุณอาพาหลานๆ เดินออกกำลัง
หมาสองตัวจ้องมองกัน ขู่ครางในลำคอ
มองเห็นแล้วก็ขี่ผ่านเลยไป ไม่ได้หยุดแวะพูดคุยกับใคร


ฉันคิดว่าการย้ายตัวเองจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งเป็นการเดินทาง
และการเรียนรู้ส่วนใหญ่ของฉันเกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง


ฉันเห็นป้ายเตือนให้ขับรถช้าๆ เนื่องจากที่นี่เป็นเขตชุมชน
ฉันขี่ผ่านร้านชำเล็กๆ ที่ขายข้าวเหนียวห่อละ 5 บาท กับข้าวถุงละ 10 บาท
วัยรุ่น 3-4 คนยืนออกันอยู่หน้าตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ที่ประตูรั้วสีฟ้ามีป้ายเล็กๆ บอกว่ารับสอนพิเศษเด็กประถม
กลิ่นต้นหอมโชยมาตามลม
ได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงกระจายเสียงบอกว่าค่ำนี้กรรมการหมู่บ้านจะมาประชุมกัน


การเดินทางไม่ถือเป็นการเรียนรู้
แต่การเรียนรู้อาจเกิดขึ้นระหว่างนั้น
แม้ในที่เดิมๆ เส้นทางเดิมๆ


ฉันชอบทำตัวเป็น "ผู้มาเยือน" แม้แต่ในหมู่บ้านของตัวเอง
เพราะมันเป็นการปรับสันชาตญาณการรับรู้ให้สดใหม่
แล้วฉันก็ตื่นเต้นกับภาพที่ฉันเคยเห็นอยู่แล้ว
ทุกเรื่องราวที่เห็นต่างมีที่มาที่ไป หลายที่มาฉันเห็นเป็นนิทาน


ถ้าทุกคนมีวิธีการหล่อเลี้ยงหัวใจตัวเองให้ชื่นฉ่ำต่างกันไป
ฉันก็มีวิธีการของฉัน


ปั่นไปเพลินๆ แป๊บเดียวก็รอบหมู่บ้าน
ฉันเลี้ยวกลับเข้าบ้านตัวเอง.